Du brauchst Zeit - 09.

Poczułam się gorzej jak dziwka. Gdzie tam „czułam” – byłam nią.

Moja moralność i jakiekolwiek poczucie godności człowieka wróciło zdecydowanie za późno. Ale z drugiej strony gdybym mu odmawiała... Gdybym mu się sprzeciwiała... To na pewno bym go straciła. Byłam tego potwornie świadoma. A nie chciałam go tracić, gwarantował odskocznię od codzienności.

Ale przecież sama tego chciałam. Sama chciałam mu się oddawać. Nie zmuszał mnie do niczego. Nikt mnie nie zmuszał. Była to tylko i wyłącznie moja świadoma decyzja. Decyzja, która zniszczyła moje poczucie człowieczeństwa.

Tamtego wieczora wróciłam w pobliżu północy. Ivana już nie było. W sumie to naprawdę dobrze... nie byłabym w stanie chociażby na niego spojrzeć. Sam nie był święty, ale... To nie było za zbytnio fair wobec niego, skoro... skoro go kocham. 

Sprzedałam Philowi wersję, że jestem zmęczona i migiem udałam się do siebie, po czym na długo zaszyłam w łazience, gdzie... Poryczałam się z bezsilności. Jak bóbr. Dawno tak nie płakałam z beznadziejności swojego życia. 

Jest ich dwóch. Jeden z nich nic do mnie nie czuje, ale to ja wariuję na jego punkcie. Drugi z nich ma odwrotnie – ponoć szaleje za mną, ale jest typem lovelasa, który zmienia dziewczyny jak rękawiczki. A ja pomimo tego się mu oddałam. Skoro dostał to, czego chciał, to bez niczego mógł zakończyć naszą krótką, ale jakże wybuchową „znajomość”, która polegała w większości na zaspokajaniu swoich potrzeb. To chore. A nawet i obrzydliwe.

- Chloe? - spytał brat, kiedy tylko rzuciłam torbę na podłogę. Kogo innego mógł się spodziewać w naszym domu? Przecież tylko on i ja mieliśmy do niego klucze. 

Nic mu nie odpowiedziałam. Nie byłam w stanie wykrztusić z siebie nic sensownego. Coraz gorzej radziłam sobie z tym, co we mnie siedziało. Czyżby wreszcie nadszedł dzień, w którym miał wszystkiego się dowiedzieć?
Ostatnimi dniami funkcjonowałam jak robot. Przestałam czuć się sobą, źle czułam się w swoim ciele. Chciałam uciec, zapomnieć... Chciałam z tym skończyć. Ale jestem, zbyt słaba, aby to zrobić. 

- Chloe, dzieje się z Tobą coś złego... - podszedł do mnie i schwycił moje ramię, a ja... się rozpłakałam. Przy nim. Pękłam jak szklana butelka, uderzona o ścianę. 

- Mam dość - wyszeptałam, opierając się czołem o zimną taflę szkła. Łzy leciały ciurkiem po moich policzkach, zmywając z nich cały makijaż, jaki dziś na siebie nałożyłam. A było go... Naprawdę wiele. Szczególnie na szyi. Ale teraz naprawdę mnie to nie obchodziło.

Przyciągnął mnie do siebie, zamykając w swoich kleszczach. Dalej płakałam, tym razem mocząc łzami jego koszulkę, na której zaciskałam dłonie. 

- Czego masz dość? - miarowo gładził mnie po plecach. W co ja się teraz wplątałam? 

- Wszystkiego, Phil. Dosłownie wszystkiego... 

- Chloe, co się z Tobą dzieje? - zadał w sumie proste pytanie, a ja pomimo tego nie potrafiłam na nie odpowiedzieć. Co mogło się ze mną dziać? Cierpiałam. Potwornie bardzo cierpiałam.

Łkałam, nie będąc w stanie się zebrać. Brat wziął mnie na ręce i zaniósł do salonu. Usiadł ze mną na kanapie, sadzając na swoje kolana. Siedziałam wtulona w niego, nie będąc w stanie czegokolwiek z siebie wykrztusić. 

Chciałam mu powiedzieć o tym i to wielokrotnie. Ale zawsze nie byłam w stanie. Nie mogłam przecież powiedzieć mu, że kocham się w jego najlepszym przyjacielu! Więc, żeby o tym wiedział, to musiałam trochę uogólnić... 

- Jest ich dwóch - z trudem wydostało się to z moich warg. Odetchnęłam ciężej, próbując ze sobą walczyć. - Jeden z nich ma mnie kompletnie gdzieś, jestem dla niego jak powietrze. Drugi... Pociąga mnie, tak samo jak ja jego. Ale wiem, że to nie ma sensu, bo... Bo chce się wyszumieć, a ja potrzebuję kogoś na dłuższą metę. Swoje już wyszalałam, chcę teraz spokoju. To i wizja tego, że to za szybko... Nie radzę sobie, Phil.  

Przez dłuższą chwilę nic nie mówił. Jego dłoń nieprzerwanie gładziła moje plecy, co w końcu zaczęło mnie uspokajać. Łzy z czasem przestały wypływać z moich oczu, a oddech powoli się unormował.

- Potrzebujesz czasu, słońce - wyszeptał, kiedy przeniosłam na niego wzrok. Pogładził mnie po policzku, uśmiechając się blado. - A na tego dupka, który ma Cię gdzieś nie zwracaj nawet uwagi. Nie wie, co traci - gdybyś tylko wiedział, kogo mam na myśli...

Prychnęłam cicho, a ten znów pozwolił mi się w siebie wtulić. Dłuższą chwilę milczeliśmy, udało mi się przez ten czas opanować do końca. W sumie poczułam się lepiej, kiedy brat mniej więcej już wiedział, co się dzieje. Na pewno czekał na tę chwilę, przecież widział, że coś się ze mną działo.

- Kto jest tym drugim? - znów przerwał ciszę, jaka pomiędzy nami panowała. - Bo jestem świadomy tego, że o tym pierwszym tym bardziej nie będziesz chciała mówić.

Długo milczałam. Na dobrą sprawę też nie chciałam mówić o osobie Henrika. Po co, skoro to i tak pewnie niedługo mu przejdzie?

- Henrik - powiedziałam cicho. W sumie wymamrotałam w jego klatkę piersiową. Nie odzywał się, ale tak czy siak wiedziałam, że usłyszał. I starał się nie myśleć, że to ta osoba, jaką ma na myśli. - Bartsch.

- Chloe... - westchnął ciężko, a jego dłonie opadły po obu stronach jego ciała. W dodatku zadzwonił dzwonek do drzwi. W głębi ducha błagałam, abym nie wywołała wilka z lasu...

- Ja pójdę - zaoferowałam się, podnosząc się z miejsca. Cóż, może odstraszę go swoim wyglądem.

Jego obecność w moim domu naprawdę nie powinna mnie dziwić. A nadal to robiła. Odetchnęłam ciężej, przenosząc wzrok na podłogę. Nadal nie potrafiłam na niego spojrzeć.

- Zrobił to, prawda? - syknął cicho, nieśmiało dotykając mojego ramienia. Zaskakiwał mnie, coraz bardziej.

- Kto i co? - nieudolnie zapanowałam nad drżeniem głosu. Przy nim tym bardziej nie potrafiłam.

- Bartsch, a kto. Skrzywdził Cię...

- Dlaczego Cię to interesuje? - ostrożnie podniosłam głowę, obserwując jego twarz. Nie potrafiłam spojrzeć wprost w jego oczy. Widziałam, że coś chce jeszcze powiedzieć, ale ktoś chyba go powstrzymał.

- Ivan? Wiesz coś, czego ja nie wiem? - czułam, że zbiera mi się na kolejny atak. Że znów pęknę, tym razem nie będąc w stanie się zebrać.

- Wiem tyle, ile Ty teraz, Phil - ten poważny ton... Był naprawdę uzdolnionym aktorem, a jego zdolności mógł pozazdrościć niejeden artysta.

- Wiedziałeś wcześniej i nic mi nie powiedziałeś? Chloe? - poczułam na swoich plecach jego mrożące spojrzenie. - Chloe, masz mi coś do powiedzenia?

Nawet się nie odwróciłam... Po prostu pobiegłam do siebie, zostawiając Ivana na pastwę mojego dociekliwego brata.

TAK, LUBIĘ PRZERYWAĆ W TAKICH MOMENTACH

za tydzień parę dni kolejny rozdział, który uwielbiam 💝

jestem nieziemsko dumna 💝 teraz niech trener FCN pomoże spełnić mi moje sny i witaj 2BL 💝💝

Pokochaj mnie. Pokochaj mnie z bliznami na ciele i duszy

Magnetisch